Νις, 1966 - Νις, 2014
Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου. Ήταν καθηγήτρια στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου της Νις. Μετά τον πρόωρο θάνατό της, το Πανεπιστήμιο θέσπισε ετήσιο βραβείο για σχέδια μικρής κλίμακας, που φέρει το όνομά της.
Ζωγράφος που αργότερα στράφηκε και σε μεγάλες, επιτοίχιες κατασκευές, είχε τοποθετήσει στο επίκεντρο του έργου της την ανθρώπινη μορφή. Φασματικές, απρόσωπες, σχηματοποιημένες, ήταν σκοτεινές φιγούρες που λάμβαναν πανανθρώπινα χαρακτηριστικά. Κεντρικό πρόσωπο των συνθέσεών της ήταν η μητέρα – καθώς τα έργα της είχαν, συχνά, ιδιαίτερο αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Από άποψη ύφους, η ζωγραφική της άντλησε, ουσιαστικά, από τον εξπρεσιονισμό. Σχηματοποίηση, παραμόρφωση, απλοποίηση των επιπέδων και χρήση έντονων και καθαρών χρωμάτων χαρακτήριζαν τα πρώτα της έργα. Οι τελευταίοι κύκλοι έργων της είναι φιλοτεχνημένοι από ποικίλα υλικά (μέταλλο, ύφασμα, κλωστή), η ζωγραφική ωστόσο κυριαρχεί. Όπως φανερώνουν οι τίτλοι τους (Βότσαλα, Μάσκες, Ιστορίες του φεγγαρόφωτος, Θέατρο σκιών κ.λπ.), αυτές οι σειρές αποτελούν αλληγορικές μαρτυρίες για τα συχνά κρυμμένα συναισθήματα που είναι εξίσου προσωπικά όσο και παγκόσμια.
Είχε πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις στη Σερβία (όπως η έκθεση «Ζωγραφιές και αντικείμενα» στην Αίθουσα Τεχνών του Οίκου Πολιτισμού του Τσάτσακ, το 2014) και το εξωτερικό, ενώ είχε λάβει μέρος και σε πολλές ομαδικές. Το 2015 στη γκαλερί «Srbija» διοργανώθηκε αναδρομική έκθεση, στη μνήμη της. Την επιμέλεια είχε ο σύζυγός της, Στάνισα και η κόρη τους Μάγκντα. Το 2017 δημοσιεύτηκε, από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου της Νις, η μονογραφία του Σρτζάν Μάρκοβιτς, αφιερωμένη στο έργο της.