Βελιγράδι, 1924 - Αθήνα, 2014
H Louisa (Ζιζή) Srnič φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου. Το 1946, με υποτροφία του γαλλικού κράτους, σπούδασε χαρακτική στην École des BeauxArts του Παρισιού με δάσκαλο τον Δημήτρη Γαλάνη. Το 1948 γνώρισε τον γλύπτη Αγαμέμνονα (Μέμο) Μακρή και παντρεύτηκαν τον Απρίλιο του 1950. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου απελάθηκαν από τη Γαλλία λόγω των αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων του Μακρή. Εγκαταστάθηκαν στη Βουδαπέστη όπου έζησαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Συμμετείχαν ενεργά στην εικαστική ζωή της Ουγγαρίας. Το 1956 η Μακρή πραγματοποίησε ένα πολύμηνο ταξίδι στην Κίνα, όπου έκανε και την πρώτη της ατομική έκθεση. Το 1960 ήρθε παράνομα στην Ελλάδα ως μέλος κομματικής αποστολής. Συνελήφθη και φυλακίστηκε για ένα χρόνο στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ. Τότε δημιούργησε σειρά μια χαρακτικών με θέμα τις κρατούμενες. Αυτή η ενότητα παρουσιάστηκε στην πρώτη της ατομική έκθεση στην Αθήνα (Ζυγός, 1964). Ορισμένα χαρακτικά δημοσιεύτηκαν, επίσης, στο βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου Το Δένδρο της Φυλακής και οι Γυναίκες(Αθήνα 1963). Το 1963 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση (Αρμενία, Ουζμπεκιστάν, Σιβηρία). Από το 1985 έζησε μόνιμα στην Αθήνα.
Υπήρξε κατά κύριο λόγο χαράκτρια. Ασχολήθηκε επίσης με την εικονογράφηση βιβλίων, το ψηφιδωτό και την υφαντουργία (ταπισερί). Το έργο της παρέμεινε παραστατικό και ανθρωποκεντρικό, ενώ υμνούσε τον αγώνα του καθημερινού ανθρώπου μέσα στο πλαίσιο της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Υφολογικά, η Μακρή επηρεάστηκε αρχικά από τη λαϊκή τέχνη. Σταδιακά αφομοίωσε εξπρεσιονιστικές επιρροές. Τα έργα της διακρίνονται για τον χρωματικό πλούτο, την τεχνική αρτιότητα και την ποικιλία των υφών.
Είχε παρουσιάσει το έργο της σε ατομικές εκθέσεις, στην Ουγγαρία, την Ελλάδα και αλλού (Κίνα, Κούβα, Μεξικό, Κύπρο, ΗΠΑ, Γαλλία). Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές εκθέσεις σε πολλές χώρες του κόσμου. Διεθνούς ακτινοβολίας δημιουργός, είχε βραβευτεί επανειλημμένα σε εκθέσεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικής Νεολαίας (Βερολίνο 1953, Βαρσοβία 1955, Μόσχα 1957 κ.α.). Είχε, επίσης, τιμηθεί με το βραβείο Munkàcsy (1959 και 1963) και με το βραβείο Εξαίρετου Καλλιτέχνη (1984), την ανώτατη διάκριση για τις εικαστικές τέχνες της Ουγγαρίας. Το 1973 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου της στην Πινακοθήκη Csók István της Βουδαπέστης. Μια ακόμη αναδρομική φιλοξενήθηκε στο Δημαρχείο Νίκαιας το 2006. Η τελευταία της έκθεση με τίτλο «Ζιζή Μακρή Κίνα '56. Χαρακτικά και σχέδια» διοργανώθηκε στο Μουσείο Μπενάκη το 2010, σε επιμέλεια της Δανάης Φιλίππου.