Βάρμπιτζα, 1933 - Σόφια, 2018
Γεννήθηκε στο χωριό Βάρμπιτζα, στα περίχωρα του Πλέβεν (Πλεύνα ή Πλέβνα). Σπούδασε ζωγραφική με δάσκαλο τον Dechko Ouzounov στην Εθνική Ακαδημία της Σόφιας, από όπου αποφοίτησε το 1959. Μετά την αποφοίτησή του έζησε στο Πλέβεν και το Ρούσε (1961-1962), αλλά το 1967 εγκαταστάθηκε στη Σόφια. Από πολύ νωρίς κατόρθωσε να ξεχωρίσει όχι μόνο για το ταλέντο του αλλά και για τις οργανωτικές ιδιότητές του. Από το 1973 έως το 1985 ήταν πρόεδρος της Ένωσης Βουλγάρων Καλλιτεχνών και μεταξύ 1985-1988 διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης. Το 1977 εκλέχτηκε καθηγητής ζωγραφικής στην Ακαδημία της Σόφιας και σύντομα αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους δασκάλους της, μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Το 2003 εκλέχτηκε μέλος της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Ανέπτυξε, επίσης, πολιτική δράση: ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας (1976-1988) και μέλος της Βουλής μέχρι το 1990. Το 1984 δώρισε στη γενέτειρά του, το Πλέβεν, μια μεγάλη συλλογή έργων βουλγάρικης, ασιατικής και αφρικανικής τέχνης, που αποτέλεσε τον πυρήνα μόνιμης μουσειακής έκθεσης.
Είναι ένας από τους εξέχοντες Βούλγαρους καλλιτέχνες, αν όχι ο πιο σπουδαίος των τελευταίων δεκαετιών. Με την εργασία του, τη διδασκαλία του, τις διοικητικές θέσεις που ανέλαβε, υπηρέτησε συστηματικά τον σύγχρονο βουλγάρικο πολιτισμό. Η ζωγραφική του παρέμεινε παραστατική μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Τα πρώτα του έργα ήταν ρεαλιστικά και στο πνεύμα της στρατευμένης τέχνης. Σταδιακά, το ύφος του έγινε περισσότερο προσωπικό, αντλώντας από τη μεγάλη παράδοση του Μοντερνισμού και ιδίως τις νεορεαλιστικές τάσεις της γαλλικής τέχνης του Μεσοπολέμου. Ζωγράφισε γυμνά, νεκρές φύσεις, προσωπογραφίες, έδωσε ωστόσο το σπουδαιότερο έργο του στην τοπιογραφία. Με το μελαγχολικό φως, την υπερβατική ατμόσφαιρα και την αφαιρετική απόδοση, με επιρροές από τον γαλλικό συμβολισμό και τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, οι πίνακές του γίνονται συναισθηματικές αποτυπώσεις του ορατού κόσμου μέσα από μια ιδιότυπα προσωπική ζωγραφική.
Είχε εκθέσει το έργο του σε πάρα πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στη Βουλγαρία και το εξωτερικό. Η τελευταία του ατομική φιλοξενήθηκε στην γκαλερί Art της Σόφιας το 2018. Την επόμενη χρονιά, στον ίδιο χώρο, παρουσιάστηκε αναδρομική έκθεση στη μνήμη του. Είχε αναλάβει μεγάλες δημόσιες παραγγελίες, όπως: τη διακόσμηση του Κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού της Σόφιας (1976), τη διακόσμηση του Λαϊκού Ανακτόρου Πολιτισμού "Lyudmila Zhivkova" –το σημερινό Εθνικό Ανάκτορο Πολιτισμού– επίσης στη Σόφια (1981), τις τοιχογραφίες του νάρθηκα και τις εικόνες για το τέμπλο της εκκλησίας της Αγία Πέτκας Σαμαρντζίσκα (των σελοποιών) στο Ρούπιτε (1994). Κατά τη διάρκεια της ζωής του είχε λάβει πλήθος βραβεύσεων, όπως: χρυσό μετάλλιο και α΄ βραβείο στην Πρώτη Έκθεση Νέων (1961), το βραβείο Dimitrov (1968, 1987), το Εθνικό Βραβείο Ζωγραφικής Zachary Zograf (1973), το Μεγάλο βραβείο της Ένωσης Βουλγάρων Καλλιτεχνών (1986) κ.ά. Το 2001 έλαβε το εθνικό βραβείο Paisyi Hilendarski και το 2013 βραβείο Marin Drinov της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Έργα του υπάρχουν σήμερα στα μεγαλύτερα μουσεία της Βουλγαρίας (Εθνική Πινακοθήκη, Δημοτική Πινακοθήκη Σόφιας κ.α.), στο Μουσείο Πούσκιν της Μόσχας και σε άλλα διεθνή μουσεία, καθώς επίσης σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.