Αθήνα, 1929
Σπούδασε στην ΑΣΚΤ (1948-1956), ζωγραφική με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη και χαρακτική στο Εργαστήριο του Γιάννη Κεφαλληνού. Με υποτροφία του ΙΚΥ μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι (1958-1960): σπούδασε λιθογραφία École Nationale Supérieure des Beaux Arts και υφαντική στην École des Arts Decoratifs. Με τη επιστροφή της στην Ελλάδα δίδαξε στη Σχολή Βακαλό (1965-1967). Εργάστηκε, επίσης, ως βοηθός στο Εργαστήριο Σκηνογραφίας της ΑΣΚΤ (1985-2000).
Δημιουργός με πλούσιο έργο μέσα στον χρόνο, ασχολείται με τη χαρακτική, τη ζωγραφική και την τεχνική του μπατίκ (ζωγραφική πάνω σε ύφασμα). Το έργο της είναι παραστατικό και τα θέματα που την απασχολούν είναι σκηνές εμπνευσμένες από την καθημερινότητα, νεκρές φύσεις (κυρίως ανθογραφίες και επιτραπέζια), καθώς και τοπιογραφίες. Στη χαρακτική ασχολείται κυρίως με τη λιθογραφία και τη χαλκογραφία. Τα τυπώματά της διακρίνονται για τα καθαρά επίπεδα και την αφαιρετική διάθεση. Στη ζωγραφική δουλεύει συχνά με ελαφρές ύλες. Την ενδιαφέρει η ρευστότητα του χρώματος, η έμφαση στην αδρή πινελιά, η λιτή απόδοση των θεμάτων. Η λυρική διάθεση και η μελαγχολική ατμόσφαιρα διακρίνουν συνολικά τη δημιουργία της.
Στις πρώτες της ατομικές εκθέσεις, τη δεκαετία του 1960, παρουσίασε μπατίκ. Η τελευταία της ατομική έκθεση φιλοξενήθηκε το 2009 στην γκαλερί Άστρα (Αθήνα). Έχει επίσης, εκθέσει έργα της σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από τις πιο πρόσφατες αξίζει να σημειωθούν η συμμετοχή της στη 2η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, «Πράξις: Τέχνη σε αβέβαιους καιρούς», Δημόσιοι Χώροι Θεσσαλονίκη (2009) και στην έκθεση «Στη σκιά, Μέρος ΙΙ», Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Αθήνα (2024), σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου.